Muzyka grupy Rage Against The Machine to koktail /mołotowa/ takich stylów jak: punk, hip-hop, thrash. Grupa została założona na początku lat dziewiędziesiątych w Los Angeles. Członkowie to: wokalista Zack de la Rocha /syn polityka i artysty Beto/, gitrzysta Tom Morello /bratanek pierwszego prezydenta Kenii - Jomo Kenyatta/, perkusista Brad Wilk oraz gitarzysta basowy Tim Bob /naprawdę Tim Commerford/ przyjaciel z dzieciństwa Zack'a. Zadebiutowali w 1992 roku wydając kasetę na której było 12 utworów, a wśród nich "Bullet in the Head". Kaseta wygrała konkurs w wytwórni Epic, która wydała album "Rage Against The Machine". W 1996 ukazał sie drugi album zespołu "Evil Empire", jednak z góry wiadomo było, że żaden album nie będzie w stanie pobić genialnego debiutu. Jak się póĽniej okazało pierwszy album okazał się być najlepszym w całym dorobku Rage /Against The Machine/. W 1999 roku ukazuje się kolejny album "The Battle of Los Angeles", który od razu debituje na pierwszym miejscu w zestawieniu U.S album charts. Album zdobył status podwójnej platyny. Po rozpadzie Rage /Against The Macine/ w 2001 roku Morello, Wilk, Commerford razem z frontmanem zespołu Soundgarden Chris'em Cornell'em zakładają zespół Audioslave.

Kłopot z ta płytą jest tylko taki, że słuchając jej można sobie narobić problemów - nabić guza trzepiąc łbem, przesadzić z prędkością jadąc samochodem, łażąc z walkmanem na uszach w przypływie energii kopnąć w tyłek policjanta. Poza tym wszystko jest w najlepszym porządku. Debiut Rage Against The Machine to wydarzenie epokowe - przynajmniej gdy weĽmie się pod uwage ostatnie dwadzieścia lat dziejów rocka i gatunków pokrewnych. [...] Między innymi dzięki tej płycie teraz już chyba wszyscy rozumieją, że mieszanka rzeczy niby znanych może być jakością zupełnie nową.[...] Morello to gitarowy bohater nowej epoki - odważny, otwarty, inteligentny. Dzięki takim muzykom jak on gitara zawsze będzie miała rację bytu. Zack de la Rocha rapuje - wiśta wio łatwo powiedzieć. Biały to on może nie jest, ale czarny też nie. To nie są gangsterskie rapowanki z murzyńskiego getta - to jest coś nowego. Sekcja rytmiczna nie pozwala sobie na elektroniczne, hiphopowe uproszczenia, więc i Zack musi czujniej podchodzić do frazy. Zespół kocha raz na jakiś czas zaserwować totalny dynamiczny kontrast, więc i Zack musi odnajdywać się zarówno w ciszy, hałasie, jak i odcieniach szarości. [...] Nie ma pytań ani zastrzerzeń. Kocham te kawałki.
Listopad 2000 Igor stefanowicz